Rohingyavrouw Mima verloor op één dag haar zoontje en haar thuis

Verhaal | 16-05-2020Tear

Blijf binnen, was je handen, werk thuis, blijf kalm. Maar wat als je moest vluchten voor je leven en een volgepakt vluchtelingenkamp nu je thuis is? Voor Rohingyavrouw Mima is de coronacrisis de zoveelste klap in haar gezicht: ‘In onze kleine, overvolle hut is sociale afstand houden niet eens een optie.’ Breng jij haar weer een stukje licht?

Ze zijn nog maar net ouders. Mima* en haar man zijn intens gelukkig met hun prachtige zoontje. Ze wonen in een klein dorp in Myanmar, waar ook hun ouders en grootouders opgroeiden. ‘Ook al hadden we het niet breed, we deden er alles aan om ons zoontje te geven wat hij nodig had. Dankzij de hechte en stabiele gemeenschap van ons Rohinyha-dorp lukte dat heel goed.’

Mensen werden als vogeltjes neergeschoten.

Geweerschoten

Tot die ene woensdagochtend. Het is nog vroeg als het geluid van kraaiende hanen en ontwakende kinderen, dat een nieuwe dag inluidt, wreed wordt verstoord door geweerschoten. Het dorp van Mima is omsingeld. Ze zal het beeld nooit meer vergeten: ‘Mensen werden als vogeltjes neergeschoten. Mijn zoontje raakte in paniek en begon keihard te huilen.’ Maar Mima kan niet naar hem toe. Ze wordt in elkaar geslagen en verkracht, net als veel van haar buurvrouwen.

Als de avond valt, staan bijna alle huizen in brand. Vijfenvijftig dorpelingen zijn vermoord. Ook Mima’s zoontje is dood. Het luide gehuil dat uit de huizen komt, terwijl families de dode lichamen van hun dierbaren verzamelen, is niet om aan te horen.

Maar dit keer stond er geen hechte en stabiele gemeenschap om Mima en haar man heen. We staan er alleen voor.

Twee dagen lopen

Mima pakt haastig wat spulletjes bij elkaar en samen met haar man en schoonzussen vlucht ze het dorp uit. ‘Twee dagen lang deden we niet anders dan lopen, totdat we de rivier bereikten die de grens met Bangladesh vormt. Aan de oever van de rivier ontmoetten we een gevlucht familielid, dat ons wat geld kon lenen voor de overtocht.’ Mima is in shock als ze door grenswachters naar het vluchtelingenkamp wordt gebracht.

Na een tijdje raakt Mima weer zwanger. Weer krijgt ze een zoontje. Een jongetje met een verstandelijke beperking. ‘Maar dit keer stond er geen hechte en stabiele gemeenschap om Mima en haar man heen. In het vluchtelingenkamp is ook geen medische zorg aanwezig. We staan er alleen voor.’

Overvolle hut

En dan is daar corona. De eerste besmetting wordt geconstateerd in Cox’s Bazar, de regio waar ook het kamp van Mima zich bevindt. ‘In onze kleine, overvolle hut is sociale afstand niet eens een optie. Dokters, sanitaire voorzieningen, schoon water en zeep zijn nauwelijks aanwezig. En door een gebrek aan voedsel is onze weerstand laag, wat ons extra vatbaar maakt voor ziektes.’

Niets kan de gruwelheden die Mima heeft meegemaakt terugdraaien. Maar er zijn wel dingen die weer een stukje licht in haar leven kunnen brengen. Voedselhulp, hygiënekits en schoon water bijvoorbeeld, zodat Mima minder vatbaar wordt voor ziektes. Verlichting op zonne-energie, zodat ze niet bang hoeft te zijn voor de nacht. Kindvriendelijke ruimtes, waar haar zoontje weer even kan spelen en kind kan zijn. Veilige douches voor vrouwen, waar Mima niet bang hoeft te zijn voor seksueel geweld. Duidelijke informatie over corona, waar ze zich aan vast kan houden.

Mima is niet de enige die dit meemaakt. Tien miljoenen vluchtelingen over de hele wereld weten ongeveer hoe Mima zich voelt.

Geef een stukje licht

Mima is niet de enige die dit meemaakt. Tien miljoenen vluchtelingen over de hele wereld – van Bangladesh tot Syrië en door heel Afrika – weten ongeveer hoe zij zich voelt. Zij hebben jouw gift en gebed heel hard nodig. Geef hier een stukje ‘licht’ in de vorm van een donatie.

Bid voor genezing van emotionele trauma’s. Bid voor de mensen die hun huizen zijn ontvlucht en alle stabiliteit en veiligheid zijn kwijtgeraakt. En bid dat God de verspreiding van het virus zal stoppen en dat wij Zijn licht mogen verspreiden in deze momenten van duisternis. 
  
*Om haar privacy te waarborgen, noemen we niet haar echte naam. 

Lees ook: Inida in lockdown: Samir en Indira bieden hulp aan de meest kwetsbaren

Crisis op crisis in Bangladesh

Voorkomen is beter dan genezen nu het coronavirus ook Cox’s Bazar in Bangladesh heeft bereikt. In het grootste vluchtelingenkamp ter wereld wonen naar schatting tussen de zestig- en negentigduizend Rohingya per vierkante kilometer. Dat betekent dat er zo’n twaalf mensen in één zelfgemaakte hut wonen. En nog veel meer mensen delen een waterput en een toilet.

Door de bevolkingsdichtheid in de Rohingya-kampen is de kans op verspreiding van het virus groot. Dit heeft desastreuze gevolgen voor de bewoners van de kampen, maar ook voor de lokale bevolking van het district. Tear geeft voorlichting over hygiëne en preventiemaatregelen, en deelt pakketten met hygiëneproducten, waaronder zeep, uit aan de vluchtelingen en gemeenschappen die om de kampen heen wonen.

Hoop voor vluchtelingen in Libanon

Verhaal | 22-07-2020 | Tear
In Libanon raken vluchtelingen in de problemen, doordat ze geen geld meer hebben voor voedsel. Zusterorganisatie Tearfund biedt hulp. Lees hier hoe...

Rikkert Zuiderveld & Reinier Sonneveld: ‘Mocht je vallen, dan word je toch wel opgevangen’

Verhaal | 13-07-2020 | Tear
Minella van Bergeijk gaat in gesprek met Rikkert Zuiderveld en Reinier Sonneveld over meebuigen in de storm.

10x wat we leerden in 2020

Verhaal | 13-07-2020 | Tear
De coronacrisis bracht veel mensen ook rust. Tear geeft tien tips om die rust vast te houden.

Martha Zonneveld: ‘Honger is een afschuwelijke ramp die zich voltrekt naast de dreiging van corona’

Verhaal | 03-07-2020 | Hannah Westra
Met Tear zijn we actief betrokken bij mensen die op dit moment nog middenin een lockdown zitten. Martha Zonneveld, noodhulpcoördinator bij Tear: ‘In sommige landen begint de...

Beter bestand tegen de coronacrisis dankzij de lokale kerk

Verhaal | 22-06-2020 | Annemarie van den Berg
Via lokale kerken mensen zelf uit armoede laten opstaan. Het werkt! Juist in deze coronacrisis zien we dat deze gemeenschappen beter bestand zijn tegen de gevolgen.
Babyslofjes

Kraamtijd in lockdown: net bevallen en geen inkomen meer

Verhaal | 22-06-2020 | Tear
Ineens ziet de kraamtijd er door het coronavirus heel anders uit dan dat we gewend zijn. Maar voor de 25-jarige Kabita en haar man is de kraamtijd levensbedreigend geworden.