De Rohingya-crisis: drie jaar leven in benauwde en overvolle kampen

Verhaal | 14-09-2020Tear

In augustus 2017 ontvluchtten honderdduizenden Rohingya het geweld in Myanmar. Drie jaar later leven veel van hen nog steeds in vluchtelingenkampen in Bangladesh en overleven ze in extreem minimale omstandigheden.

Tear ondersteunt de Rohingya via haar lokale partner op verschillende manieren. Maar nu het coronavirus ook in de kampen is gearriveerd, is het leven nog uitdagender geworden. We spraken Sudarshan Kodooru, een collega van Tearfund Bangladesh, die nauw betrokken is bij de hulpverlening in de kampen.

Mensen leven in krappe en overvolle kampen waar het erg moeilijk is om afstand te houden.

Hoe gaat nu het met de Rohingya, drie jaar na aankomst in Bangladesh?

‘Veel van de Rohingya arriveerden met lichamelijk letsel en psychologische trauma's, vooral kinderen en vrouwen. De bevolking heeft veel heftige dingen meegemaakt en neemt dat leed de rest van hun leven mee. De levensomstandigheden zijn erg slecht. Mensen leven in krappe en overvolle kampen waar het erg moeilijk is om afstand te houden. Door een blijvend gebrek aan voldoende toiletten, schoonwatervoorzieningen en afvoersystemen wordt ook hygiëne een groter probleem. Tearfund biedt de vluchtelingen samen met partners psychologische ondersteuning en traumazorg. Ook worden er toiletten, wasstations, waterputten en kind- en vrouwvriendelijke ruimtes gebouwd waar ze veilig kunnen samenkomen. Maar eigenlijk is dat niet genoeg.’

Toch zijn de mensen niet klaar om terug te gaan naar Myanmar, omdat ze nog steeds het gevoel hebben dat de situatie niet veilig genoeg is om naar terug te keren.’

Hoe heeft het coronavirus de kampen beïnvloed?

‘Toen de uitbraak van het coronavirus begon, dachten we dat het catastrofaal zou zijn voor de dichtbevolkte kampen. Gelukkig is in zes maanden tijd het aantal besmettingen in de kampen onder de 100 gebleven. De regering van Bangladesh, de VN en liefdadigheidsinstellingen zoals Tearfund hebben intensief gereageerd. Zo maken we mensen bewust van het virus door middel van flyers in de lokale Rohingya-taal en door met mensen te praten. Ook proberen we door te gaan met ons werk om toiletten, putten en rioleringen te bouwen om de hygiëne te verbeteren. Tot dusver hielp dit goed om de meeste mensen te beschermen.’

Denk je dat dit soort acties vooral hebben bijgedragen aan het terugdringen van het aantal coronavirusgevallen?

‘Ik zou zeggen dat het er zeker aan heeft bijgedragen. Als de Rohingya niet actief waren ingelicht over het virus en manieren om verspreiding te voorkomen, hadden ze nooit geweten wat de gevaren zijn. Daarnaast zijn er door organisaties ook voorzorgsmaatregelen getroffen door extra hygiënemiddelen te regelen, zoals zeep. 

Alle inspanningen van humanitaire organisaties, gecombineerd met de medewerking en de bereidheid van de Rohingya om mee te werken, hebben tot dusver tot een goed resultaat geleid. De besmettingen in de kampen zijn tot nu toe laag, wat veel mensen in de humanitaire sector als een wonder of mysterie zien.’

Prijs God voor de manier waarop het coronavirus onder controle is gehouden.

En wat denk jij? Is het een wonder of een mysterie? 

‘Voor mij blijft het nog steeds een raadsel, omdat we allemaal hadden verwacht dat het aantal besmettingen veel hoger zou zijn. We weten natuurlijk alleen het aantal bevestigde gevallen en de testcapaciteit in de kampen is zeer beperkt, dus mogelijk zijn er meer besmettingen dan bekend zijn. Maar gezien de bevolkingsdichtheid in de kampen en het feit dat social distancing eigenlijk onmogelijk is hier, is het een raadsel hoe het virus zich niet als lopend vuurtje heeft verspreid. Als de cijfers daadwerkelijk kloppen, is het beslist een wonder!

Hoewel er genoeg reden is om dit te vieren, moeten we voorzichtig blijven doen. We moeten ons blijven inspannen om de Rohingya tegen corona te beschermen en zo de pandemie te bestrijden. Ik prijs God en dank alle donateurs van Tear voor hun voortdurende gebeden en steun hiervoor.’

Hoe is het moreel van de Rohingya-bevolking in de kampen, drie jaar na de start van deze crisis? 

‘De crisis was overweldigend. De Rohingya hebben zowel fysieke als psychische littekens en toch ontwikkelen mensen de veerkracht om te blijven leven en overleven. Ze waarderen de steun die ze ontvangen, maar de behoeften zijn natuurlijk enorm.’

Hoe houdbaar is het om in deze kampen te leven? 

‘In de kampen wonen is niet houdbaar. Ik zou niemand aanraden om een leven lang in de kampen te verblijven. Geen enkele vluchteling mag een leven lang vluchteling zijn. De Rohingya zouden een waardig leven moeten leiden en niet altijd op zoek moeten zijn naar ondersteuning. Het is hard nodig om de menselijke waardigheid te herstellen. Mensen moeten zich settelen om de vrijheid te hebben om te studeren, te werken en de kost te verdienen. Dat is wat ieder mens wil. Maar helaas zal de Rohingya-crisis niet binnen twee jaar opgelost zijn. Hoe lang het nog duurt kan ik niet zeggen, maar het zal niet in de nabije toekomst klaar zijn.’

Hoe denk je dat God naar deze crisis kijkt? 

‘We weten dat God bezorgd is over mensen die kwetsbaar zijn. We dienen een God die aan de kant van de armen staat en met de behoeftigen en de weduwen is. In Exodus staat dat de mensen – in de tijd dat ze slaaf waren in Egypte – het uitschreeuwden en dat God hen hoorde. God kwam naar beneden en verloste hen. Ieder mens is geschapen naar het beeld van God. En mensen verdienen het om een ​​waardig leven te leiden. 

We dienen een God die geen onrecht tolereert. Een God die het lijden van mensen niet negeert. We dienen een God die aan de kant van de armen en kwetsbaren staat. Ik denk dat we een roeping hebben als Tear om deze mensen te helpen.’

We dienen een God die geen onrecht tolereert.

Hoe kun je als individu reageren en bidden voor deze crisis? 

‘Prijs allereerst God voor de manier waarop het coronavirus onder controle is gehouden. Dank God voor de genereuze regering van Bangladesh die bereid is de Rohingya-bevolking in hun land te huisvesten. Prijs God voor zoveel humanitaire organisaties die hun eigen personeel in gevaar brengen om anderen te helpen. 

Ik wil mensen ook vragen om te blijven bidden voor de Rohingya, en voor de bescherming van de mensen die in de kampen werken, voor de bescherming van gezondheidsfaciliteiten en voor meer middelen. 

Tot slot wil ik donateurs van Tear bedanken voor hun genereuze steun. Ik weet dat iedereen ter wereld te maken heeft met de coronacrisis. En toch hebben mensen ons gesteund. Ik hoop dat jullie willen blijven helpen!’

Tekst: Andrew Horton. Foto: Helen Manson.

Letterlijk licht in de duisternis voor de Rohingya vluchtelingen

Verhaal | 26-09-2020 | Tearfund Engeland
Veel vrouwen en meisjes voelen zich onveilig in de Rohingya vluchtelingenkampen. Gelukkig is er een oplossing: straatverlichting.
Foto: Helen Manson

De Rohingya-crisis: drie jaar leven in benauwde en overvolle kampen

Verhaal | 14-09-2020 | Tear
​In augustus 2017 ontvluchtten honderdduizenden Rohingya het geweld in Myanmar. Drie jaar later leven veel van hen nog steeds in vluchtelingenkampen in Bangladesh en overleven ze...
Foto: Helen Manson

Pastor Sushanto zet zich in voor de Rohingya, maar heeft ook zelf hulp nodig

Verhaal | 14-09-2020 | Annemarie van den Berg
Pastor Sushanto Nath zet zich al vanaf het begin in voor de Rohingya, maar ook hij heeft hulp nodig.

#ikbestaniet: in actie voor Rohingya-vluchtelingen

Nieuws | 08-09-2020 | Tear
Samen met EO Metterdaad en Museum of Humanity komt Tear in actie om deze vluchtelingen een gezicht en stem te geven.