Geen applaus

Blog | 20-06-2015Caspar Voorberg

Geschreven door Caspar Voorberg vanuit Oeganda

Vandaag hebben we twee boeiende lezingen gehoord. Dr. Stephen Watiti bracht het lijden van Oeganda in beeld als gevolg van hiv en aids. Het eerste wat hij vroeg was een papiertje waarop al onze namen geschreven moesten worden. Dan kon hij gericht voor ons bidden. Wat een zorgvuldigheid!

Zijn verhaal kwam recht uit z'n hart. Hoe kan het anders als je zelf aids hebt opgelopen door je beroep als arts. Watiti legt helder uit dat de kerk de oplossing en het probleem voor hiv is. De bijbel leert om rein, zuiver en monogaam te leven. Maar veel pastors zien condoomgebruik als iets wat thuis hoort bij prostituees. Hijzelf ziet zijn ziekte als een oefening om dichtbij God te leven.

Bishop Zac

Het verhaal van bishop Zac Niringiye was zo supergaaf, dat ik er amper rustig onder kan blijven. Met een helderde beschrijving van de cultuur, geschiedenis en huidige situatie legt hij een aantal oorzaken en het systeem van de enorme corruptie in het land bloot. De gemiddelde levensverwachting is 50 jaar, de gemiddelde leeftijd van de bevolking 15 jaar. Het grootste deel van de bevolking leeft op één maaltijd per dag. Gratis publieke voorzieningen zijn er nauwelijks of bestaan bij gratie van buitenlandse donoren. Er is veel onwetendheid bij de bevolking.

Bishop Zac beticht hij de overheid van diefstal. Dat levert hem geen applaus op. Sterker nog, hij is al meerdere keren bedreigd en heeft een aanslag overleefd. "Geloof en politiek kun je niet scheiden", zegt hij. "Jezus' kruisiging was een politieke moord!" Belangrijk in zijn visie is om kleine stapjes vooruit te gaan. Bij mijn werkgever Rijkswaterstaat zouden we zeggen: elke dag beter!

Caspar Voorberg neemt deel aan de voorgangersreis van Tear