Het begon met een biggetje

Verhaal | 03-12-2015Raj Kumar Rayamahji

Laxmi (30) uit Nepal vertelt hoe een biggetje haar leven een belangrijke wending gaf.

‘Mijn man en ik wonen in Mahendranagar, in het uiterste westen van Nepal. Onze hut staat in een sloppenwijk.

Toen ik 14 jaar oud was verhuisde ik hierheen. Mijn ouders regelden een huwelijk voor mij met Kisan Sunar, die als arbeider in de stad werkte. Ik wilde niet met hem trouwen en van huis weg. Ik was nog zo jong en wilde liever bij mijn vrienden in de buurt blijven. Maar ik zag geen kans mijn ouders ongehoorzaam te zijn. Toen ik nog klein was, kon ik nooit naar school, onze familie was te arm en ik moest meewerken bij de baas van mijn ouders. Als mijn ouders een huwelijk konden regelen hoefden zij niet langer voor mij te zorgen. Bovendien zouden ze een bruidsschat krijgen van Kisans familie.

Een hard leven

Na ons huwelijk kon Kisan vaak moeilijk werk vinden in onze omgeving. Daarom ging hij naar India om daar geld te verdienen. Ik bleef alleen thuis achter. Het leven was hard, ik voelde me eenzaam en had weinig geld. Soms kon ik geen voedsel voor mezelf kopen en als ik ziek werd en medicijnen nodig had, kon ik die amper betalen.

Op een dag kwamen er mensen van Bersewa Church of Mahendranagar naar onze wijk. Zij hadden training gehad van Sagoal (een partner van Tear) en vertelden dat ze biggetjes wilden geven aan de vijf armste families. Ze vroegen ons wie dat het hardste nodig had. Mij werd gevraagd lid te worden van het comité dat hierover zou beslissen. Als groep kozen we voor vijf gezinnen met alleenstaande moeders. Zonder echtgenoot hadden zij niemand om voor inkomen te zorgen en daarom was hun leven nog moeilijker dan dat van anderen. Ook moeilijker dan voor mij.

Laxmi verzorgt haar varkens

Dertien biggen

De vrouwen zorgden dat de varkentjes groot werden en begonnen zelf geld te verdienen door nieuwe biggetjes te verkopen, die geboren werden. Berseba Church had hen gevraagd een van de jongen door te geven aan een andere familie in het dorp. Een jaar later kreeg ik ook een big. Zeven maanden later wierp mijn varkentje 13 biggetjes. Ik gaf er eentje door aan een andere familie. Na 4 maanden verkocht ik er 10 en verdiende daarmee ongeveer 430 euro. Na aftrek van de kosten die ik gemaakt had om de varkens groot te brengen, bleef er genoeg over om te besteden aan een nieuw dak voor mijn kleine hut.

Terwijl mijn man weg was, begon ik naar de kerk te gaan en zong daar graag met iedereen samen. Al gauw ging ik iedere week en na zes maanden werd ik gedoopt. Ik was er zenuwachtig over wat mijn man zou zeggen als hij terugkwam uit India. Ik vroeg hem met me mee te gaan naar de kerk, zodat hij ook over het evangelie zou leren en dezelfde rust zou ontvangen die ik al had gekregen. Nu gaan we samen.

We fokken nog steeds varkens en zij vormen nu een goede bron van inkomsten voor ons. We verdienen nu zoveel geld, dat mijn man bij mij kan blijven. Hij past nu op de varkens en ik heb een baan gevonden in een klein hotel in de stad. Ik heb nu een vast loon. We zijn Bersewa Church, Sagoal en Tear heel dankbaar, want zij hebben ons hoop en een toekomst gegeven. We zijn nu gelukkig.

Prijs God, want Hij is het die ons hoop gaf!'

Meer over het project

Plattelandsontwikkeling in Nepal

Nepal (Azië)
Dit project helpt gemeenschappen in Nepal om samen kleine projecten op te zetten.