Hoe kun je met je handen vol toch een gemeente zijn?

Verhaal | 29-05-2020Tear

‘Ik geloof heel erg in de waarde van de lokale kerk’, vertelt Christian Hogeveen, lid van Evangeliegemeente De Ark in Nijkerk. Maar hoe kun je als kerk tot zegen zijn voor je omgeving als je je handen vol hebt aan je gezin en werk in deze coronatijd?

Veel energie in de kerk gaat op in de organisatie van het kerk-zijn, ontdekte Christian Hogeveen gedurende de jaren. ‘Bij het verhaal van de barmhartige Samaritaan denken we stiekem misschien: het zou toch veel logischer zijn voor die priester om wel te stoppen. Maar toen ik, op weg naar een kerkvergadering, de buurman voorbij liep die stenen aan het uitladen was, begon ik dat toch anders te zien.’

Lees ook: Alleen even een praatje doet al wonderen

Bij Gods koninkrijk denken we vaak alleen aan iets van de toekomst, als Jezus terugkomt. Misschien hebben we daar een afslag gemist.

Het Onze Vader in de tegenwoordige tijd

In zijn gemeente in Utrecht, waar hij enkele jaren oudste was, hoorde hij voor het eerst over Umoja-programma van Tear. Met dit programma kun je ontdekken welke rol je als kerk speelt in je omgeving en wat je hierin kunt betekenen. ‘Het leek me mooi als de gemeente daarmee een nieuwe impuls zou krijgen om naar buiten te gaan.’ Daarna hoorde hij op een New Wine conferentie een toespraak over de bede ‘Uw koninkrijk kome’ uit het Onze Vader. ‘Het hele Onze Vader is in de tegenwoordige tijd geschreven, maar bij Gods koninkrijk denken we vaak alleen aan iets van de toekomst, als Jezus terugkomt. Misschien hebben we daar een afslag gemist. We bidden om Gods koninkrijk in deze tijd. Als je dat beoefent of brengt, is er minder ruimte voor ongerechtigheid. Er werd verteld over een kerk in een achterstandswijk waarvan de lokale overheid zei dat de werkloosheid, criminaliteit en armoede meetbaar waren afgenomen sinds die kerk daar was. Een deel van het Umoja-programma is ook dat je als kerk aan de lokale overheid vraagt wat er nodig is in de buurt en dat je je daarvoor inzet.’

Gemeente zijn in het klein

Drie jaar geleden verhuisde Christian met zijn gezin naar Nijkerk, waar ze lid werden van Evangeliegemeente De Ark. Nadat ze tijd hadden genomen om te landen, raakten ze betrokken bij overwegingen om te starten met Umoja in die gemeente. Ze namen tijd om draagvlak op te bouwen, maar juist toen ze zouden beginnen, begon de coronacrisis. ‘Gemeente zijn is nu vooral klein, er zijn maar een paar mensen die je, online, spreekt. Mijn vrouw werkt in de zorg en ik in het management van Karwei. Op ons werk is het nu juist extra druk. En daarnaast hebben we de zorg voor onze drie kleine kinderen die nu veelal thuis zijn.’

‘Het is fijn dat we allebei prioriteit geven aan het gezin en elkaar daarin kunnen steunen. De eerste weken hebben we ook elke zondagavond met een groepje vrienden het leven gedeeld in een online meeting. Ook spreken we onze ouders regelmatig. Onze kerk neemt de diensten vooraf op. Dit zorgt ervoor dat er geen vast moment is dat iedereen kijkt, waardoor je een stukje verbinding mist. Die verbinding vinden we nu met vrienden en familie van wie we weten dat ze allemaal op zondagochtend de online dienst van Mozaiek0318 kijken.’

Het lukt me nu niet om zoveel te doen in onze buurt als ik wel zou willen.

‘Met de Umoja werkgroep besloten we dat het goed is om niet als gemeente alles zelf op te willen pakken, maar dat je ook kunt doorverwijzen naar initiatieven als nietalleen.nl. Ik vind het bijzonder dat allerlei organisaties en kerken op deze manier elkaar tot zegen zijn. Zo dragen we elkaars lasten! Het lukt me nu niet om zoveel te doen in onze buurt als ik wel zou willen. Dat vind ik moeilijk. Een vriend spoorde me wel aan er juist nu voor ons gezin te zijn, omdat er al te veel mensen zijn die als kind de dupe zijn geworden van alles wat hun ouders wilden doen.’

De kerk niet alleen voor zondagochtend

‘Als ik op m’n werk vertel over m’n geloof, zegt dat mensen vaak niet zoveel. Maar toen ik een keer vertelde dat een stel uit onze gemeente vier weken zonder keuken zat en dat er toen een kookroostertje was gemaakt, was de reactie: ‘Hé, dat is wel apart dat jullie dat doen!’ Misschien beseffen we door deze tijd juist wel dat de kerk niet vooral ‘de zondagochtend’ is, doordat andere dingen veel belangrijker zijn geworden. En dat je een groep mensen bent die het leven met elkaar deelt en te herkennen is aan de onderlinge liefde.’

Tekst: Marry Schoemaker

Lees ook: Geweldig, een kerk met 1,5 meter afstand!

Wie zorgt voor de kerk?

Verhaal | 26-06-2020 | Tear
Wie zorgt voor de kerk?

Hoe kun je met je handen vol toch een gemeente zijn?

Verhaal | 29-05-2020 | Tear
Hoe kan je als kerk tot zegen kan zijn voor je omgeving als je je handen vol hebt aan je gezin en werk in deze coronatijd?

‘Waar de kerk is, is hoop’

Verhaal | 27-05-2020 | Tear
Wat is de impact van de kerk in een oorlogsgebied? Samen met Tearfund UK deden we hier onderzoek naar.

Coronacrisis 2020: toen de kerk zich opnieuw uitvond

Verhaal | 04-04-2020 | Harry van Wieren
Kunnen we ons ook opnieuw uitvinden wat het brengen van de cruciale boodschap van de kerk betreft?
Tear doet mee aan #Nietalleen

Tear doet mee aan #Nietalleen

Verhaal | 25-03-2020 | Tear
Tear doet mee aan de actie #nietalleen. Kun jij hulp bieden? Heb jij hulp nodig? Lees dan verder.
Individualisme bestrijden in Oeganda

Individualisme bestrijden? Zo doen ze dat in Oeganda

Verhaal | 02-03-2020 | Maartje de Groot
Individualisme bestrijden? Leer hoe mensen in Oeganda hiermee omgaan.