Mijn grootste wens

Blog | 30-06-2014

Ik ben 35 jaar en woon met mijn vrouw en twee kinderen in het dorp Ranigani. Ik ben nooit naar school geweest en kan niet lezen en schrijven. Om mijn gezin te onderhouden werk ik in een steengroeve. Dat is zwaar werk, maar ik heb geen keus, want er is weinig werk hier in de buurt. Als ik ziek word of gewond raak, kan ik niet werken en dan krijg ik geen loon. Dan moet ik schulden maken bij mijn baas om de medische kosten te betalen.

Tien jaar geleden ging ik op zoek naar God, omdat mijn vrouw geen kinderen kon krijgen.. Aarzelend bezocht ik voor de eerste keer een kerk en ik vond er vrede, liefde en zorg. Aan de voorganger vertelde ik mijn zorgen. Hij bad voor mij en mijn vrouw. In dat jaar werden we gezegend met de geboorte van onze zoon Sunil. Later werd onze dochter Karuna geboren, die nu 1 ½ jaar is. Ik ben heel gelukkig. Onze voorganger leert mij nu meer over Jezus. Ik voel me gezegend en inmiddels komen veel mensen uit ons dorp in de kerk.

Mijn grootste wens is dat mijn zoon Sunil naar school kan. Met een opleiding kan hij beter werk krijgen en kunnen we uit de armoede komen.

Dankzij uw steun heeft Tear met partner Stewards’ Trust de afgelopen jaren al veel mensen als Bhai Lal kunnen helpen om stappen uit de armoede te maken. Twee jaar geleden zijn we begonnen met een nieuwe aanpak: Stewards’ Trust traint voorgangers en bijbelschoolstudenten, zodat zij het voortouw kunnen nemen bij de ontwikkeling van hun gemeenschap. Doel van deze aanpak is dat de gemeenschappen onafhankelijk worden van hulp van buitenaf. De komende vijf jaar wil Tear nog eens 3000 gezinnen uit de armoede helpen via de kerkgemeenschappen rond Allahabad.