Ruimte voor het vegetarische menu?

Blog | 03-12-2019Jurjen ten Brinke

Recht brengen, ecologie en theologie, groen geloven en zorg voor het milieu: het zijn thema’s die niet meer weg te denken zijn uit de bezinning van christenen anno 2019. Toch? 

Hoewel… Ik merk toch dat woonplaats en leeftijd hier een belangrijke rol in spelen. Zonder te willen vervallen in de ietwat flauwe tegenstelling van ‘stad’ en ‘provincie’ is het wel duidelijk dat de omgeving van invloed is. Zo is op een gemiddelde bijeenkomst-met-maaltijd in Amsterdam altijd veel ruimte voor het vegetarische menu, terwijl op een gemiddeld samenzijn in de provincie ‘vegetarisch’ nog onder de ‘dieetwensen’ valt.

Groene kerk 

Aan de andere kant: in de stad met haar vele culturen is vegetarisch eten vooral een blank en Westers ding en kan het tegenstellingen in de stad vergroten. Als multiculturele kerk Hoop voor Noord hebben wij het label ‘Groene Kerk’. Toen we het felbegeerde bordje voor in de hal ontvingen, was er echter wel de vraag wat er nog te verbeteren viel. Na even nadenken wist ik het zeker: de huiskerken (taalgroepen) uit onze gemeente kunnen wel een paar groene stappen zetten. Bij deze bijeenkomsten wordt er veel gegeten en gerechten zonder vlees zijn er nauwelijks. Daarnaast zijn de meeste halal-slagerijen niet automatisch ecologisch verantwoord. Nog genoeg te doen dus! 

 

Gemakshalve vergeten we dan maar even dat we, veelal over de rug van arme landen heen, rijk zijn geworden.

Wij Europeanen... 

Al met al is het wel zoeken naar het juiste evenwicht. Want voor je het weet verval je opnieuw in een moreel superioriteit denken: wij Europeanen zijn inmiddels zo ver dat we weten wat goed voor ons én het milieu is. Gemakshalve vergeten we dan maar even dat we, veelal over de rug van arme landen heen, rijk zijn geworden. Toch zijn onze klimaateisen en duurzaamheidslabels maatgevend en in veel gevallen ook broodnodig; zeker als het gaat om moderne slavernij in textielfabrieken op het zuidelijk halfrond. Echter, zodra jij in het groot (wereldwijd) of in het klein (de plaatselijke kerk) als blanke Europeaan weet hoe het zit en met een onbewust opgeheven vinger de ander vertelt wat goed voor hem, haar, ons en deze wereld is, heeft die ánder een punt als hij of zij jóu modern moralisme verwijt.

 

Dit soort processen dwingen me tot nadenken. En maken me, optimistisch denkend, vooral dankbaar voor de veelkleurigheid van de mensheid: God schiep ons allen naar Zijn beeld en we scherpen elkaar maximaal aan door hier met elkaar over te spreken. Ik leer graag van de ander! 

Tekst: Jurjen ten Brinke, voorganger van Hoop voor Noord en ambassadeur van Tear.