Waardigheid

Blog | 19-06-2015Cors Visser

Geschreven door Cors Visser vanuit Oeganda

Het lijkt het mooiste en het ongemakkelijkste van Afrika zoals je dat uit de boeken kent. We worden ontvangen in een dorpje waarbij de hele school is opgetrommeld om ons zingend en dansend welkom te heten. 

Er zijn voorstellingen, geiten en kippen zijn geslacht voor de blanken en we worden voorin in een soort dorpshuis met houten palen en rieten dak voorgesteld en toegesproken.  

Het is mooi, omdat het een hartelijk welkom is. Maar ongemakkelijk omdat je het gevoel kan krijgen dat je als blanke kolonisator bij een afhankelijke van je op bezoek bent. Maar dat gevoel krijgen we geen moment.

Sterke mensen

De ontvangst is er namelijk niet een van onderdanigheid, maar van een grote waardigheid. Die waardigheid is iets dat me het meest zal bijblijven van de eerste dagen Oeganda.

We zien sterke mensen die mede dankzij het Umoja-proces hun levensomstandigheden en die van de lokale gemeenschap echt hebben verbeterd. Niet met hulp van Westerse donoren, maar met bronnen die ze zelf hebben.

Investeren en uitlenen

Ze hebben stenen huizen gebouwd, grotere stukken land gekocht om te bewerken, en scholen opgezet. Het geld dat wordt verdiend, wordt geïnvesteerd in scholing van kinderen en wordt uitgeleend aan anderen in gemeenschap.

Bij de verschillende bezoeken aan de families straalde de rust en waardigheid je tegemoet. Een waardigheid die wordt gevoed door ontdekkingen uit de Bijbel.

We horen verhalen met hetzelfde refrein. Dankzij de bijbelstudies in het Umoja-proces werd de afhankelijkheid van God groter, en de afhankelijkheid van het Westen kleiner en de samenwerking met anderen sterker en de eenheid groter.

En daarom is de traditionele ontvangst voor ons en voor hen echt een feest.

Cors Visser neemt deel aan de voorgangersreis van Tear naar Oeganda