Wat er werkelijk toe doet

Blog | 11-11-2019Mirjam van der Vegt

Stel dat je afgelopen maand zou mogen samenvatten in één foto. Deze foto zou vervolgens worden geplakt in een fotoalbum dat je later nog heel vaak zou doorbladeren. Welk beeld van afgelopen maand zou jij dan kiezen?

Dat ene plaatje dat het verschil maakt: veel mensen zijn ernaar op zoek. Via social media komen er tegenwoordig genoeg bijzondere foto’s voorbij, maar ook gedurende het dagelijkse leven maken je hersenen meters film. Het zou zomaar kunnen zijn dat je door al die plaatjes dat ene écht belangrijke plaatje vergeet. 

Een diep geluksgevoel doorstroomde me van teen tot kruin.

​Afgelopen week stuitte ik totaal onverwacht op zo’n plaatje. Het schemerde al vroeg en ik besloot buiten nog even wat onkruid te trekken. Toen ik naar binnen keek, zag ik dat er een groep kinderen uit de buurt in mijn woonkamer was neergestreken – ze lazen Donald Ducks. Ik had ze niet uitgenodigd, ze deden ook niets bijzonders – behalve zitten en zijn. Een diep geluksgevoel doorstroomde me van teen tot kruin. Leunend op mijn schoffel wist ik dat dit er zo eentje was. Ik maakte een foto met mijn hart en als vanzelf kwamen ook die andere plaatjes weer omhoog:

Die keer dat de kinderen uit de buurt een zwerfkat hadden gevonden en hem vol trots kwamen laten zien.

Die keer dat de bomen in bloei stonden en mijn dochter zingend voorop de fiets zat: ‘Mam, het ruikt naar honing in de lucht!’.

Die keer dat ik als klein meisje met een oude vrouw uit de buurt naar de Biesbosch ging. Ze banjerde voor mij uit met haar rubberen kaplaarzen, haar niet gekapte haar waaide alle kanten op.

Die keer dat ik huilde in de armen van mijn schoonmaakster, omdat dit de enige taal was die we samen verstonden.

Die keer dat ik danste met een kinderloze vrouw uit Oeganda. We keken elkaar aan, sprongen op, omhelsden elkaar en begonnen in het midden van de gemeenschap te dansen. Zomaar.

Ik geloof dat mijn hart mij de richting wijst van het eenvoudig zijn, de weg van vrijheid en verbondenheid.

Belachelijk gelukkig

Wanneer ik door mijn hart begint te bladeren, komen er steeds meer momenten tevoorschijn. Afgelopen week besloot ik er eens een kleine analyse op los te laten. Want waarom werd ik zo belachelijk gelukkig van een paar kinderen in mijn woonkamer, terwijl er die week ook twee nieuwe boeken van me waren verschenen? Waarom staat mijn mooiste, dure jurk op geen van de plaatjes van mijn album? Ik denk niet omdat die dingen er niet toe doen, want van deze dingen geniet ik óók. Wel geloof ik dat mijn hart mij de richting wijst van het eenvoudig zijn, de weg van vrijheid en verbondenheid. Je kunt er niet voor werken of presteren – het valt je zomaar toe. Gods liefde die wordt uitgestrooid over goeden en kwaden, omdat Hij nu eenmaal van liefde strooien houdt.

Wanneer we mensen willen helpen, laten we hen dan niet alleen de grote wonderen toebidden. Laat het die glimpen van liefde zijn, waarmee ze gezegend zullen worden. Dat ze zullen weten: ik was een gelukkig mens, want ik rook de geur van de amandelboom.

Mirjam van der Vegt is auteur, stiltetrainer en ambassadeur van Tear. Ze schreef in samenwerking met Tear de Stilteagenda 2020. Een agenda waarin je elke week bezinning, ruimte en bezieling vindt en waar je van tot rust komt. Je kunt hem gebruiken voor afspraken, maar ook als inspirerend dagboek voor jezelf.